W czwartek miałem kolokwium z patofizjologii, a że nie maltretują nas wtedy więcej to po napisaniu można opuścić salę. Było przed godz. 10:00, więc wpadłem na pomysł, że się wybiorę na blok kliniki chirurgii, co mi tam, w końcu dawno nie stałem do zabiegu. Ubrałem się już na zielono i poszedłem rozejrzeć się po salach operacyjnych, jak zwykle: sala 1, sala 2 i sala a. Tak się złożyło, że akurat wszystkie pierwsze zabiegi dobiegły końca i miałem możliwość wybrania sobie gdzie pójdę asystować, tym bardziej że na rozpisce do "strumy" (struma nodosa - wole guzowate, bardzo często wykonywane zabieg w chirurgii endokrynologicznej, struma toxica - wole w przebiegu choroby Gravesa i Basedowa) oprócz dwóch doktorów był dopisany student, padło na mnie. Pacjentka coś koło 40-stki, po 4-krotnej radioterapii jodem z kolejnym nawrotem woli. Operatorem był szef kółka, specyficzny gość, lubi podburzać atmosfere tekstami w stylu "to będzie na prawdę bardzo ciężki zabieg"... jak się okazało miał rację. Pierwszy artefakt w trakcie operacji - pacjentka w momencie cięcia (wykonuje się cięcie Kochera) zaczęła się szarpać, telepać itp... skolina jej jeszcze nie zwiotczyła, nvm. Chwilę potem, w trakcie wypreparowywania płatów tarczycy, krew sikała na boki, w górę i gdzie tylko się dało. Uniki robiłem żeby po oczach nie dostać, okulary ochronne to kupię chyba dopiero jak się zakażę WZW albo czymś jeszcze ciekawszym. Wracając do zabiegu... i jak się ta krew tak lała i lała, to pacjentce zaczęło ciśnienie spadać, najpierw anestezjolodzy się zmartwili ciśnieniem 60/30, ale szybko naprawili do 105/70. Kilka minut później hipotensja poszła na całość: 0/0 - brak ciśnienia. Pierwszy raz byłem przy zabiegu gdzie anestezjolodzy kazali chirurgom odejść od stołu (ekhm... no ja nie jestem chirurgiem, ale też odszedłem) bo muszą "coś porobić" przy pacjentce. Podali jej efedrynę i coś jeszcze, już nie dosłyszałem jak mówili między sobą, oprócz tego przestawili stół tak żeby ustawić ją w pozycji Trendelenburga (głowa niżej względem nóg), i to dość mocnego. Według szefowej anestetów właśnie ta ostatnia czynność najbardziej pomogła. Dalej operacja przebiegała podobnie, ciągłe podkucia i podwiązywanie naczyń, przy okazji napatoczyliśmy się na 2 potężne (szerokość około 1,5 cm!) żyły leżące powierzchownie w stostunku do płata piramidowego... jakoś się je podpreparowało i odsunęło Farabeffami (rodzaj haków), ale jedną trzeba było podwiązać. Wszystko działo się szybko, nawet ja, jako asysta trzymająca haki musiałem się sprężać, żeby operatorzy mieli dobrą widoczność w każdym momencie. Uff, operacja się skończyła po 2 godz. i 30 minutach. Miałem dość. Zmaltretowało mnie to fizycznie i psychicznie, widać że dawno nie asystowałem. 

Na następny dzień wybrałem się ponownie do tamtejszej kliniki, pech chciał że przyszedłem w trakcie trwania zabiegów, a co gorsza już były wybrane osoby z 4 roku do asysty przy kolejnych zabiegach. Trudno, postanowiłem sobie co nieco popatrzeć. Robione były: cholecystectomia (wstępnie laparoskopowo, ale były powikłania i zrobili laparotomię), przepuklina pachwinowa i plastyka przełyku (w okolicy przywpustowej) na ostatniej sali. Pochodziłem, popatrzyłem i zdecydowałem - no way. Chirurgiem ogólnym to ja raczej nie będę. Nie chcę niesprawiedliwie oceniać, ani nikomu odradzać, ale ludzie... przecież to jest  (moja opinia powstała na przestrzeni 2 lat chodzenia na blok chirurgii ogólnej, więc nie jest losowa). Widok otwartego brzucha nie wywołuje u mnie żadnych emocji. Wpatrywanie się w jelita, żołądek jest nużące. Tarczyca - jak cię mogę, ale brzuch (a tym się najczęściej zajmują chir. ogólni) - odpada. Oby na ortopedii i traumatologii narządu ruchu (z naciskiem na to drugie), było lepiej.